Mohamed is analfabeet (geweest). Hij woont nu een jaar of acht in Nederland. Hij kwam als vluchtend kindsoldaat uit West-Afrika. Op de Nederlandse school kon hij niet goed uit de voeten. Er kwam daar helaas niets terecht van zijn alfabetisering. De docenten wisen geen raad met hem. Ze gaven hem een boek, en een schrift, maar dat leidde vanaf dag 1 tot frustratie en mislukking. Hij kan nu toch langzaam lezen en een beetje schrijven: naam, adres, losse woorden. Hij wil graag leren. Hij heeft het geluk gehad dat vrijwilligers hem (nadat hij met veel gespijbel zijn Nederlandse schoolplicht had vervuld) hebben leren lezen en schrijven tot dit basis niveau. Hij is volgens de wet oudkomer.
Deze Mohamed kan en wil een Nederlands paspoort halen.
Mohamed gaat nu, sinds september 2008, naar school, omdat hij als oudkomer is opgeroepen voor een inburgeringscursus. Mohamed kreeg een aanbod van de gemeente. Maar omdat hij liever zelf een instituut uitzocht, heeft hij voor een school gekozen, waarmee de gemeente geen overeenkomst heeft gesloten. Dat betekent kortweg dat de inburgeringscursus van Mohamed niet voor 100% wordt gesubsidieerd, maar voor 70%. Hij betaalt 30% van de cursus uit eigen zak (naar schatting 1500-2000 euro). De IB-groep vergoedt 70% van de cursus. Als Mohamed slaagt voor zijn inburgeringsexamen heeft Mohamed recht op die vergoeding. Dat houdt in dat hij op een laag niveau examen kan/mag doen. Voor lezen en schrijven ligt niveau op niveau A1, voor spreken en luisteren op het daarop volgende niveau A2. De school heeft mondeling te kennen gegeven, dat men wil proberen Mohamed te laten slagen op niveau A2 voor alle onderdelen. Maar de school heeft natuurlijk geen invloed op de beoordeling bij het afnemen van de toetsen.
Mohamed is hopelijk in de zomer van 2009 klaar om examen te doen. Het is niet denkbeeldig dat Mohamed dan zal slagen op niveau A1 wat betreft lezen en schrijven.
Helaas: Mohameds niveau is nu wel voldoende om te slagen voor het inburgeringsexamen, en om de 70% subsidie te krijgen maar zijn niveau A1/A2 is te laag om een Nederlands paspoort te kunnen aanvragen.
Uiteindelijk zal Mohamed voor zijn inburgeringscursus slagen en daarmee is de subsidiëring vanwege de inburgeringscursus opgesoepeerd.
Als Mohamed na het vervullen van zijn inburgeringsplicht ook nog verder moet leren omdat hij een Nederlands paspoort wil hebben/krijgen ... dan zal hij twee problemen hebben:
1. hij moet alsnog ook op de onderdelen lezen en schrijven A2-niveau behalen. Er bestaan echter geen losse toetsen/examens op dit niveau. Misschien dat dat in de toekomst mogelijk wordt gemaakt, maar op dit moment is hier geen goede oplossing voor. Hij zal nog eens de lees- en schrijf-delen van het inburgeringsexamen moeten doen, inclusief het opnieuw aanleggen van een portfolio en het elektronisch praktijkexamen. Hij krijgt vrijstellingen voor onderdelen die al wel op het 'naturalisatie'-niveau zijn gehaald.
2. hij zal merken dat de subsidiëring zal ophouden. De IB-groep vergoedt wel een cursus ten behoeve van het behalen van het inburgeringsexamen, maar geen cursus ten behoeve van naturalisatie.
De verantwoordelijkheid voor het halen van het Nederlands paspoort ligt dus bij Mohamed. Helaas bestaat er geen geschikt examen voor hem, hij zal hetzelfde examen (deels) moeten overdoen... en zijn geld is ook opgebruikt... dus zal hij een eventuele vervolgcursus uit eigen zak moeten betalen...
Volgend jaar kan ik je meer vertellen over deze Mohamed.... Mocht hij toch tijdens de cursus, en bij de eerste keer dat hij examen doet, slagen met op alle onderdelen niveau A2, dan kan hij toch zijn paspoort aanvragen ...
vrijdag 27 maart 2009
Rose
Rose is 27 jaar en komt uit Nigeria. Zij is onlangs bij haar nieuwe Nederlandse partner komen wonen. Ze deed in het voorjaar van 2008 het basisexamen inburgering op de ambassade. Ze haalde op de Toets Gesproken Nederlands 43 punten. Vertaald naar de normering volgens de gangbare beoordelingen zou dat neerkomen op niveau A2. Let wel, de TGN is een toets waar alleen gesproken taal wordt getoetst. Schriftelijke vaardigheden worden niet beoordeeld. En de zwakheden van Rose liggen eerder op het terrein van gesproken taal (uitspraak), zoals bij veel West-Afrikanen het geval is. Zij heeft een voorliefde voor grammatica-oefeningen en een voorkeur voor en zij is beter in de schriftelijke taalvaardigheid, lezen en schrijven. Dus de score van 43 punten is eigenlijk behoorlijk hoog geweest.
Rose kwam in de nazomer van 2008 naar Nederland. Het duurde uiteindelijk van oktober 2008 tot januari 2009 tot Rose bij het ROC in Zeist terecht kwam. Lekker dichtbij haar huis. Zij was inburgeringsplichtig. De gemeente wist naar welke school Rose moest gaan. Rose tekende een contract.
De lessen bleken na twee weken niet geschikt voor Rose.
Zij kwam in de klas tussen oudkomers die met elkaar vooral in hun eigen taal spraken, of anders in slecht Nederlands kwekten en de sfeer bepaalden.
Zij moest de taal leren uit het te moeilijke boek Kom Verder, een boek dat bedoeld is als hulpmiddel bij het verwerven van Kennis van de Nederlandse Samenleving. Het is een leesboek, en geen boek dat helpt bij het leren van de taal. Dat staat ook in het boek zelf. Voor het leren van de taal bestaan tal van methodes.
Zij moet zich nu op het ROC voorbereiden op het inburgeringsexamen. Rose is een jonge intelligente vrouw die gezien haar vooropleiding en haar instelling de taal wil en moet leren. Zij wil en kan in Nederland op middelbaar beroepsniveau of hoger niveau werk vinden. Het inburgeringsexamen heeft niveau A2 en dat niveau is voor haar laag: zij kan dat niveau met een beetje taalonderwijs gemakkelijk halen. (Bij het examen op de ambassade heeft zij met haar score aangetoond dat het waarschijnlijk is dat zij op een hoger niveau kan eindigen).
Het inburgeringsexamen vraagt van een cursist het verzamelen van tal van tijdrovende "bewijzen" waaruit blijkt dat men de Nederlandse taal gebruikt (heeft). Dit verzamelen van bewijzen is met name bedacht voor laagopgeleiden en voor oudkomers: het zou een stimulans voor hen zijn om de deur uit te gaan... Voor Rose is het verzamelen van dergelijke taalbewijzen louter tijdverlies en meestal ook gênant.
Rose krijgt nu geen taalonderwijs, geen grammatica, ze heeft geen boeken gekregen om de taal te leren.
Rose heeft op school geklaagd. Haar is vervolgens verteld dat het verplicht is dat zij eerst het inburgeringsexamen gaat halen, en dat zij daarna eventueel nog verder kan studeren voor het Staatsexamen NT2. Dit verhaal is onjuist. Laten we er maar van uit gaan dat men op school niet goed op de hoogte is, want in het andere geval zou er gelogen zijn... Het halen van het inburgeringsexamen is niet verplicht.
De gemeente krijgt een vergoeding van het rijk voor iedereen die zij laat inburgeren. De gemeente en de school zetten gezamenlijk Rose op een cursus die een laag niveau heeft. Het halen van het examen op dat lage niveau is wettelijk voldoende: Rose zal dan hebben voldaan aan de inburgeringsverplichting. Ongetwijfeld denken gemeente en school aan één ding: dat geld voor die inburgering vangen we, want Rose gaat dat examen wel halen. Inderdaad: het niveau is zo laag dat het halen van het examen geen probleem zal zijn: met een minimale inzet van school en gemeente wordt het maximale geldbedrag dat voor de inburgering van Rose beschikbaar is, binnen gesleept.
Het is zeer de vraag of Rose na het halen van het inburgeringsexamen nog geld zal krijgen van de gemeente om een echte taalcursus te volgen.
Zij zal uiteindelijk voor die latere taalcursus 100% zelf moeten betalen. En dan heeft ze een jaar verknoeid. Ze heeft zinloze dingen geleerd. Zinvolle dingen heeft ze niet mogen leren op school.
Er zou een alternatief zijn (geweest): Rose had door gemeente en school op een echte taalcursus moeten worden geplaatst. Zij had dan bij mensen in de klas gezeten die beter bij haar passen. Zij had boeken gekregen om de taal te leren. In dat geval hadden de school en de gemeente zichzelf en Rose meer uitdaging kunnen bieden. Maar de school en de gemeente hebben niet gekozen voor uitdaging, zij hebben gekozen voor de makkelijkste weg... En die makkelijkste weg is zeker niet de beste weg voor de cursist.
Rose kwam in de nazomer van 2008 naar Nederland. Het duurde uiteindelijk van oktober 2008 tot januari 2009 tot Rose bij het ROC in Zeist terecht kwam. Lekker dichtbij haar huis. Zij was inburgeringsplichtig. De gemeente wist naar welke school Rose moest gaan. Rose tekende een contract.
De lessen bleken na twee weken niet geschikt voor Rose.
Zij kwam in de klas tussen oudkomers die met elkaar vooral in hun eigen taal spraken, of anders in slecht Nederlands kwekten en de sfeer bepaalden.
Zij moest de taal leren uit het te moeilijke boek Kom Verder, een boek dat bedoeld is als hulpmiddel bij het verwerven van Kennis van de Nederlandse Samenleving. Het is een leesboek, en geen boek dat helpt bij het leren van de taal. Dat staat ook in het boek zelf. Voor het leren van de taal bestaan tal van methodes.
Zij moet zich nu op het ROC voorbereiden op het inburgeringsexamen. Rose is een jonge intelligente vrouw die gezien haar vooropleiding en haar instelling de taal wil en moet leren. Zij wil en kan in Nederland op middelbaar beroepsniveau of hoger niveau werk vinden. Het inburgeringsexamen heeft niveau A2 en dat niveau is voor haar laag: zij kan dat niveau met een beetje taalonderwijs gemakkelijk halen. (Bij het examen op de ambassade heeft zij met haar score aangetoond dat het waarschijnlijk is dat zij op een hoger niveau kan eindigen).
Het inburgeringsexamen vraagt van een cursist het verzamelen van tal van tijdrovende "bewijzen" waaruit blijkt dat men de Nederlandse taal gebruikt (heeft). Dit verzamelen van bewijzen is met name bedacht voor laagopgeleiden en voor oudkomers: het zou een stimulans voor hen zijn om de deur uit te gaan... Voor Rose is het verzamelen van dergelijke taalbewijzen louter tijdverlies en meestal ook gênant.
Rose krijgt nu geen taalonderwijs, geen grammatica, ze heeft geen boeken gekregen om de taal te leren.
Rose heeft op school geklaagd. Haar is vervolgens verteld dat het verplicht is dat zij eerst het inburgeringsexamen gaat halen, en dat zij daarna eventueel nog verder kan studeren voor het Staatsexamen NT2. Dit verhaal is onjuist. Laten we er maar van uit gaan dat men op school niet goed op de hoogte is, want in het andere geval zou er gelogen zijn... Het halen van het inburgeringsexamen is niet verplicht.
De gemeente krijgt een vergoeding van het rijk voor iedereen die zij laat inburgeren. De gemeente en de school zetten gezamenlijk Rose op een cursus die een laag niveau heeft. Het halen van het examen op dat lage niveau is wettelijk voldoende: Rose zal dan hebben voldaan aan de inburgeringsverplichting. Ongetwijfeld denken gemeente en school aan één ding: dat geld voor die inburgering vangen we, want Rose gaat dat examen wel halen. Inderdaad: het niveau is zo laag dat het halen van het examen geen probleem zal zijn: met een minimale inzet van school en gemeente wordt het maximale geldbedrag dat voor de inburgering van Rose beschikbaar is, binnen gesleept.
Het is zeer de vraag of Rose na het halen van het inburgeringsexamen nog geld zal krijgen van de gemeente om een echte taalcursus te volgen.
Zij zal uiteindelijk voor die latere taalcursus 100% zelf moeten betalen. En dan heeft ze een jaar verknoeid. Ze heeft zinloze dingen geleerd. Zinvolle dingen heeft ze niet mogen leren op school.
Er zou een alternatief zijn (geweest): Rose had door gemeente en school op een echte taalcursus moeten worden geplaatst. Zij had dan bij mensen in de klas gezeten die beter bij haar passen. Zij had boeken gekregen om de taal te leren. In dat geval hadden de school en de gemeente zichzelf en Rose meer uitdaging kunnen bieden. Maar de school en de gemeente hebben niet gekozen voor uitdaging, zij hebben gekozen voor de makkelijkste weg... En die makkelijkste weg is zeker niet de beste weg voor de cursist.
Lulu
Lulu (25 jaar) komt uit Syrië. Daar was ze juf. Ze heeft op eigen kracht in Damascus het basisexamen inburgering gedaan en gehaald. Ze is nu twee jaar in Nederland. Ze is getrouwd met een hoogopgeleide Libanees. Ze heeft inmiddels een klein kind. In Nederland is zij door de gemeente Haarlem geplaatst op een inburgeringscursus.
Ze heeft enkele lessen gevolgd, maar wilde vooral de taal leren. Daarvoor was tijdens de inburgeringscursus niet voldoende gelegenheid.
Voor haar is het een geluk dat het inburgerings-instituut (met Keurmerk Inburgering) waar zij naar toe ging failliet ging. Zodoende kwam zij "op straat" te staan zonder cursus. Er was niet 1-2-3 een oplossing van de kant van de gemeente, geen andere cursus.
Enkele maanden later kwam ze bij mij.
Zij bleek goed te praten en te kunnen lezen. Ze begreep/begrijpt nagenoeg alles. Ze praat erg veel Nederlands met haar schoonfamilie. Daar is de voertaal Nederlands. Haar schrijfvaardigheid is nog onvoldoende, omdat daar nauwelijks aandacht aan besteed is.
Na overleg bereid ik haar nu sinds twee maanden voor op het Staatsexamen NT2, prgramma II. Ze gaat in juni het examen doen. Ze zal slagen. Na de zomer wil ze de PABO gaan doen, meldde ze deze week.
Ze heeft enkele lessen gevolgd, maar wilde vooral de taal leren. Daarvoor was tijdens de inburgeringscursus niet voldoende gelegenheid.
Voor haar is het een geluk dat het inburgerings-instituut (met Keurmerk Inburgering) waar zij naar toe ging failliet ging. Zodoende kwam zij "op straat" te staan zonder cursus. Er was niet 1-2-3 een oplossing van de kant van de gemeente, geen andere cursus.
Enkele maanden later kwam ze bij mij.
Zij bleek goed te praten en te kunnen lezen. Ze begreep/begrijpt nagenoeg alles. Ze praat erg veel Nederlands met haar schoonfamilie. Daar is de voertaal Nederlands. Haar schrijfvaardigheid is nog onvoldoende, omdat daar nauwelijks aandacht aan besteed is.
Na overleg bereid ik haar nu sinds twee maanden voor op het Staatsexamen NT2, prgramma II. Ze gaat in juni het examen doen. Ze zal slagen. Na de zomer wil ze de PABO gaan doen, meldde ze deze week.
Abonneren op:
Reacties (Atom)